15.01.1975 r. w drodze Decyzji wydanej przez Naczelnika Powiatu Bieszczadzkiego w Lesku, OZOT w Sanoku uzyskało pozwolenie na budowę schroniska turystycznego w Brzegach Górnych oraz Jaworzcu. 07.10.1975 r. wytyczono miejsce pod budowę, natomiast roboty budowlane rozpoczęto 15. 10.1976 r. Prace budowlane prowadził Zakład Remontowo-Budowlany z Sanoka. Budowę opóźniały bardzo srogie zimy.  Uruchomienie Bacówki nastąpiło 29 listopada 1979 r.

Obiekt położony jest na wysokości 930 m., u stóp bieszczadzkich Rawek, nieopodal Przełęczy Wyżniańskiej oddzielającej Połoninę Caryńską od pasma Działu. Bacówka jest doskonałym przystankiem dla osób przemierzających Bieszczady wzdłuż Pasma Połonin lub Pasma Granicznego. Osoby planujące pobyt kilkudniowy mogą wybierać się na wycieczki w kierunku Połoniny Caryńskiej i Wetlińskiej, na Małą i Wielką Rawkę, na Kremenaros - do trójstyku granic Polski, Słowacji i Ukrainy i dalej na Słowację. Dalsze wycieczki możliwe są w dolinę Sanu i na Otryt, w rejon Tarnicy, okolice Cisnej i Łopienki.

Pomysłodawcą i koordynatorem budowy bacówek PTTK, był Edward Moskała. „Pod Małą Rawką” powstała jako jedna z dziesięciu bacówek według koncepcji Moskały. Jako jeden z pierwszych znakarzy górskich szlaków turystycznych, po II wojnie światowej wytyczył razem z Władysławem Krygowskim główny czerwony szlak beskidzki w Bieszczadach. Była autorem przewodników, map, panoramicznego Atlasu Tatr Polskich, a także redaktorem naczelnym „Gazety Górskiej” i twórcą Oficyny Wydawniczej „Wierchy”. Moskała zaczynał jako organizator grupowych wycieczek pracowniczych w góry. Doświadczenie z „masową turystyką” skłoniło go  ku spojrzeniu w stronę turysty indywidualnego nazwanym kwalifikowanym (świadomym tego po co idzie w góry, przygotowanego). Dla takich podróżników stworzył on ideę górskiej bacówki, zwanej inaczej schroniskiem turystyki kwalifikowanej.